داستانک هایی درباره پیاده روی (2)
پیاده روی با بابا
وقتی فهمیدم باید بابا رو هر روز با واکرش ببرم پارک، احساس مبهمی به دلم افتاد. نمی دونستم باید خوش حال باشم یا ناراحت. راستش می ترسیدم که اتفاقی برای بابا بیفته و من تا عمر دارم خودمو نبخشم. بابا ناراحتی قلبی داشت و راحت هم نمی تونست نفس بکشه.
یک هفته گذشت تا فهمیدم یه جورایی به این پیاده روی یک ساعته با بابا عادت کردم؛ یعنی یه جورایی داشتم به بابا عادت می کردم؛ یک حس نزدیکی عجیب که انگار 25 سال پیش تجربه کرده بودمش.
25 سال پیش؛ اون موقع که بابا هم سنِ الانِ من بود، شاد و سرحال، وقتی منو جلوی دوچرخه اش می نشوند و تمام میدون تره بار رو دور می زد تا انار تازه و شیرین برام بخره.
25 سال از اون کودکی های پرخاطره ام می گذره؛ از آخرین حس نزدیکی که با بابا داشتم؛ و الان اون جلوی من آروم آروم داره راه می ره و من از پشت سر مراقبش هستم که نیفته.
به این پیاده روی یه ساعته خیلی عادت کردم، و به بابا بیشتر. دکتر گفت که حال بابا توی این هفته خیلی بهتر شده. من دکتری نداشتم، اگر داشتم مطمئن هستم اونم می گفت که حال من خیلی بهتره. این پیاده روی، هم اوضاع جسمی بابا رو بهبود داده هم اوضاع روحی منو. دکترِ بابا می گه: «پیاده روی، بهترین راه درمان اغلب بیماری های روحیه. مخصوصا پیاده روی های دسته جمعی خیلی از بیماری های روحی و درمان می کنه.»
شب به داداش بزرگم زنگ می زنم و بهش پیشنهاد می کنم فردا صبح با بچه هاش بیاد تا همگی با هم بابا رو ببریم پارک و پیاده روی کنیم.
بابا که خیلی می خندید... انگار واقعاً واکرش رو تندتر می برد جلو.
پیاده روی مامان
مامان دیگه واقعا سنش رفته بالا، ولی حاضر نیست قبول کنه باید به فکر سلامتیش باشه. زانو درد که گرفت و دکتر بهش استراحت مطلق داد، قبول نکرد و گفت: آدم تا جون داره باید راه بره. من از بس راه نرفتم و وزنم رفته بالا، زانو درد گرفتم.
دکتر خیلی از این حرف شاکی شد، اما مامان با اون سرسختیش کار خودشوکرد.
من اگه توی خونه بمونم حتماً می پوسم. تازه یکی هم بیاد یه عمر پرستاری منو بکنه. من، خونه بشین نیستم.
بالاخره یه روز که توی برنامه ورزش صبحگاهی تلویزیون دید، آقای مربی داره همه رو به پیاده روی تشویق می کنه، عزمش جزم شد.
اول تنهایی می رفت پارک محله. صبحای زود که می خواست بره نون بگیره، یه ساعتی زودتر می رفت و پیاده روی می کرد. بعدها هم با چند تا از همسایه ها، می رفت پیاده روی. داداش خیلی ناراحت بود و کلی مامان رو سرزنش می کرد که دم پیری داره معرکه می گیره، اما کاملا واضح بود که مامان هم زانودردش بهتر شده بود و هم شرایط روحیش. همین هفته هم خانم هایی که توی جلسه های قرآنی، مامان رو می دیدن، صبح زود توی پارک جمع شدن و یه پیاده روی یه ساعتی راه انداختن.
مامان می گه: استراحت مطلق برای من، یعنی مرگ؛ یعنی قبول پایان عمر. من این چند روزه که زنده ام باید از این هوای پاک لذت ببرم.
می گم:«ایشالا»
پیاده روی یا پیکنیک
از وقتی نگار برام برنامه ریزی کرده بیچاره شدم. طفلک خانوم مشاور که این همه زحمت کشید به من بفهمونه باید توی هوای پاک صبحگاهی، آروم پیاده روی کنم و درست نفس بکشم. ولی امان از دست این نگار که همه چیز رو با هم قاطی کرده. پیاده روی رو با گشت و گذار توی خیابون اشتباه گرفته. از سر خیابون تا ته خیابون، منو به زور دنبال خودش می کشونه. گه گداری هم وسط راه، جلوی مغازه ها می ایسته و از من می خواد درباره لباسی که می خواد بخره نظر بدم.
همه اینها به کنار؛ ساعتی که می خواد باهاش هماهنگ کنم: غروب، ساعت پنج! وقتی که همه ماشینا توی خیابون پشت ترافیک ایستادن و بوق بوق می کنن.
وای نه... الان بهش زنگ می زنم تا سنگامونو وابکنیم. یا فردا صبحِ زود می یابد پارک، یا پیاده روی با منو فراموش کنه.
طفلک من که این هفته فقط دی اکسید کربن رفت توی حلقم.
نویسنده:طاهره براتی نیا
منبع: گلبرگ 120
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}